Lekarz ma często świadomość, iż więcej już pomóc nie można. Nie można pomóc w sensie chirurgicznym, nie pomoże chemio- czy radioterapia, nie potrafimy często nawet pomóc, znosząc całkowicie ból, ale lekarz jest także po to, żeby niósł promyk nadziei.

Dawniej przy stole znalazł miejsce wędrowiec, a do codziennych posiłków zasiadała cała rodzina. Dziś tempo życia, jego szalona atomizacja sprawiają, że stół przestał nas jednoczyć. Jadamy byle gdzie, często anonimowo, bez możliwości rozmowy.